Historia

Tłumacząc słowo Judo - można rozumieć je jako łagodna droga, łagodny sposób postępowania, drogę ustępowania ( ju -zwinność, miękkość - do - droga, sposób). W założeniach twórcy judo, każdy powinien kierować się trzema fundamentalnymi zasadami.

I - zasada "Ju" - "Ustąp a zwyciężysz"

II Zasada "Seiryoku zenyo" - "Maksimum efektu, przy minimum wysiłku"

III zasada "Jita kyoei" - "Wzajemnego dobra i korzyści"

Za datę powstania japońskich sztuk walki jujitsu można uznać 1532 rok, w którym
sformułowano zasady takenouchi-ryu i spisano je w postaci metodyki oraz techniki walki.
Japonia była wówczas głęboko feudalnym krajem, gdzie uprzywilejowana klasa wojowników
(samurajów) poddana była żelaznym zasadom filozofii walki, służby oraz samodoskonalenia -
budo. Dzięki mecenatowi władz i istniejącym wzorcom, przez następne stulecia różne sztuki
walki były udoskonalane przez samurajów, którzy poświęcali całe swoje życie na zgłębienie
dwudziestu kilku systemów. Wśród nich tylko jujitsu pozostała sztuką obrony bez użycia
broni, ale w połowie XIX wieku istniało około 700 jej różnych wariantów. Wśród nich
najpopularniejszymi odmianami były: takenouchi-ryu, jikishin-ryu, kyushinryu, yoshin-ryu,
mirua-ryu, sekiguchi-ryu, kito-ryu, oraz tenshin-shinyo-ryu. Te dwie ostatnie stanowiły bazę
dla stworzenia przyszłej systematyki judo.

Do roku 1850 Japonia była krajem zamkniętym na świat, ale od 1868 roku nastąpiło
odrodzenie imperium Meiji wraz z szerokim otwarciem na świat. Klasa samurajów zaczęła
szybko podupadać, a wraz z nią sztuki walki. Wprawdzie władze nie zabraniały oficjalnie
uprawiania jujitsu i nauczania, ale ludzie przestali się udzielać w tej kwestii, mając na
względzie inne, ciekawsze zajęcia i atrakcje przychodzące z szerokiego świata. To co było
chlubą samurajów i tradycji budo, stało się w nowych czasach przejawem złego gustu. Jujitsu
zaczęło podupadać, a wraz z nim i szkoły walki. Zmieniła się
również koncepcja budo. Nie była ona już powiązana ze służbą i
obroną cesarstwa, ale stała się narzędziem samodoskonalenia
jednostki. W wyniku tej przemiany tradycyjna filozofia walki
samurajów stała się podstawą rozwoju fizycznego i sportu. Z tej
przemiany czerpie również swoje zasady dzisiejsze judo.
Za datę powstania japońskich sztuk walki jujitsu można uznać 1532 rok, w którym
sformułowano zasady takenouchi-ryu i spisano je w postaci metodyki oraz techniki walki.
Japonia była wówczas głęboko feudalnym krajem, gdzie uprzywilejowana klasa wojowników
(samurajów) poddana była żelaznym zasadom filozofii walki, służby oraz samodoskonalenia -
budo. Dzięki mecenatowi władz i istniejącym wzorcom, przez następne stulecia różne sztuki
walki były udoskonalane przez samurajów, którzy poświęcali całe swoje życie na zgłębienie
dwudziestu kilku systemów. Wśród nich tylko jujitsu pozostała sztuką obrony bez użycia
broni, ale w połowie XIX wieku istniało około 700 jej różnych wariantów. Wśród nich
najpopularniejszymi odmianami były: takenouchi-ryu, jikishin-ryu, kyushinryu, yoshin-ryu,
mirua-ryu, sekiguchi-ryu, kito-ryu, oraz tenshin-shinyo-ryu. Te dwie ostatnie stanowiły bazę
dla stworzenia przyszłej systematyki judo.
Do roku 1850 Japonia była krajem zamkniętym na świat, ale od 1868 roku nastąpiło
odrodzenie imperium Meiji wraz z szerokim otwarciem na świat. Klasa samurajów zaczęła
szybko podupadać, a wraz z nią sztuki walki. Wprawdzie władze nie zabraniały oficjalnie
uprawiania jujitsu i nauczania, ale ludzie przestali się udzielać w tej kwestii, mając na
względzie inne, ciekawsze zajęcia i atrakcje przychodzące z szerokiego świata. To co było
chlubą samurajów i tradycji budo, stało się w nowych czasach przejawem złego gustu. Jujitsu
zaczęło podupadać, a wraz z nim i szkoły walki. Zmieniła się
również koncepcja budo. Nie była ona już powiązana ze służbą i
obroną cesarstwa, ale stała się narzędziem samodoskonalenia
jednostki. W wyniku tej przemiany tradycyjna filozofia walki
samurajów stała się podstawą rozwoju fizycznego i sportu. Z tej
przemiany czerpie również swoje zasady dzisiejsze judo.

Prof. Jigoro Kano

28 października 1860 r w Mikage koło Kobe urodził się
twórca nowoczesnego judo Jigoro Kano. Był niewielkiej postury,
chorowity i niezbyt sprawny. Wbrew jednak zaleceniom lekarzy
postanowił coś zrobić dla swojego zdrowia, zgłębiając tajniki
samoobrony. Mając 18 lat wstąpił do szkoły jujitsu Tenjin Shinyo ryu. Tu pod kierunkiem
wybitnego nauczyciela Fukudy Hachinosuke Kano rozpoczął odbudowę własnej siły
fizycznej. Szkoła była typu soft, ale budowała harmonię wewnętrzną i sprawność konieczną
dla walki jujitsu. Po skończeniu nauki w Tenjin Shinyo ryu przeniósł się do Kito ryu, gdzie
mistrzem był Tsunetoshi Iikubo, specjalizując się w swobodnej walce przy użyciu rzutów i
znacznej improwizacji. W czasie tych studiów Kano rozpoczął własne studia nad
ujednoliceniem technik oraz koncepcją połączenia zalet różnych styli jujitsu. Zgłębiał tajniki
innych szkół, między innymi sekiguchi-ryu oraz seigo-ryu. Te studia prowadził bez
porozumienia ze swoimi mistrzami, ale wkrótce osiągnął wiedzę, której oni nie posiadali.
Około 1880 roku Kano zaczął opracowywać swój system jujitsu, czerpiąc najlepsze elementy
ze wszystkich poznanych odmian i łącząc je w logiczny układ. Był przekonany, że eliminując
niebezpieczne elementy techniczne będzie można opracowany system wprowadzić do sportu.
I tak w 1882 roku w wieku 22 lat zaprezentował nową dyscyplinę sportu,
którą nazwał Kodokan judo. Kodokan jest skrótem ko (studia, metodyka)
do (droga) kan (sala, miejsce) co oznacza "miejsce dla znalezienia drogi".
Kano założył swoją szkołę w buddyjskim klasztorze Ejshoji w Tokyo
na zaledwie 12 matach o wymiarze 3,6 x 5,4 m, mając 9 uczniów. Dzisiejszy
Kodokan liczy 1000 mat i przyjmuje ponad milion gości w ciągu roku.
Ale Jigoro Kano oprócz judo studiował literaturę, nauki polityczne i ekonomię, uzyskując
dyplom w Tokyo Imperial University w roku 1881. W 1893 roku Kano zostaje doradcą
ministra Wychowania Narodowego Japonii i rektorem Uniwersytetu. W 1899 roku ustala
przepisy sędziowskie sportowego Judo. Dziesięć lat później zostaje członkiem
Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, a w 1911 roku pierwszym prezydentem
Federacji Sportu Japonii. Jego wszechstronne wykształcenie i pasja doprowadziły judo na
szczyty sławy i do nominacji dyscyplin olimpijskich. W swoim życiu Kano otrzymał doktorat
z judo, co stanowiło 12 dan, przyznany wyłącznie jedynemu człowiekowi-twórcy judo.
Dr Jigoro Kano był również doskonałym praktykiem walki judo, z którym od czasu do czasu
mierzyli się wybitni zawodnicy. Gdy pewnego dnia zadano doskonałemu judoce pytanie:
Co powiesz o walce z Kano, ten odpowiedział: - to była jakby walka z pustą judogą. To właśnie była realizacja zasady: ustąp, a zwyciężysz w wykonaniu największego mistrza.

Do góry